Bugün kaderimizin efendisi olduğumuza, bize verilen görevin gücümüzü aşmadığına ve onun ıstırap ve zahmetlerinin benim dayanıklılığımın ötesinde olmadığına eminim. Kendi nedenimize inandığımız ve kazanmak için yenilmez bir iradeye sahip olduğumuz sürece zafer bize uzak olmayacaktır.

Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

Önce kendini kontrol etmeyi öğrenmelisin.

İnsanın kendini fethetmesi zaferlerin en büyüğüdür.

Zafer, iradededir.

İnsan kendi korkusundan daha güçlü davranabilir ve onu yenebilir.

Başkalarına karşı zafer kazanan kuvvetlidir, kendi nefsine karşı zafer kazanan ise kudretlidir.

Güçlü bir zihin için en önemli ama en zor şeylerden biri kendi kendisinin efendisi olmaktır.

Düşünebilirim, bekleyebilirim, oruç tutabilirim.

Bütün insanların hayat hikâyelerini okurken, ilk zaferlerini kendilerine karşı kazandıklarını görmüşümdür. Hepsinde öz disiplin başta geliyor.

Kendime dedim ki: Yenilme kendine. Yenilme soğuğa ya da sözcüklere.

Alışkanlıklara, zıt alışkanlıklarla hakim olunur.

Sadece düşmanını yenen değil, heveslerine hakim olan da erdemini göstermiş olur.

Dışarıdan güçlü görünüyor olabilirsin, ama savaşlar içeride kazanılır.

Hayatta kötü bir alışkanlığın fethine eşit bir zevk yoktur.

Her şey bir insandan alınabilir, ancak tek bir şeydir: insan özgürlüklerinin sonuncusu - kişinin kendi yolunu seçmek için herhangi bir koşulda kendi tavrını seçmesi.

Herkes gidebilir, herkes kacabilir ama, herkes kendine hakim olamaz, herkes kendine karşı zafer kazanamaz.

Tarikatlarda hem ruhban sınıfı var, hem kabala'ya çok yakındır ve hem de itaat öğretimi ve itaat disiplini çok daha ciddidirler; tarikat mensupları, normal bir dindardan daha az akıllı ve çok daha tabidirler.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Mülkiyet ve irade düzeyleri önemli ölçüde farklı olanların kardeş olmaları mümkün değildir; heterojen irade ve mülkiyet düzlemlerinde kardeşlikten söz etmenin aldatmaca olduğunu düşünüyorum.