Sana inanmışlığım bir büyük olaydır.

İnsanın gelişmesi, kendisini sevmenin yerine karşı cinsi koymasıdır.

Burjuvazinin yükseliş döneminde, insan teorisinde, temel çizgilerden birisi güvendir. Bugün tüm 'insanın' temel rengi güvensizlik oluyor.

Sevgiyi sosyalizmden çıkarmak, insanı sosyalizmin dışına itmekle birdir.

Size değil duygularınıza dokunan adamları sevin.

Sensiz de denizi seyredebiliyorum. Hem dalgaların dili seninkinden açık. Ne kadar hatırlatsan kendini boş. Sensiz de seni sevebiliyorum Hep boş konuşurduk hatırlar mısın, bula bula, Karşılaştığımız zamanlarda. Sen, sevgiden şımaran çocuk, Ben şaşıran budala.

Ben birini sevmiyordum. O da beni sevmiyordu. Bir gün bir yerde randevulaştık. Ben gitmedim. O da gelmedi.

Bugün varsın, yarın yok! Bu kısa ömürde sevilip, sevmekten başka değer yok. Yıllar ömürü değirmen taşı gibi öğütüyor. Bugün varsın, yarın yok! Kim gelmiş gittiği yerden? Kim görmüş cenneti, cehennemi? Hepsi de seni beni avutmak için koca bir yalan.

Bugünkü benim son aldanışım olmayacak. İnsanlara güveniyorum.

Bir gün sana dünyada katlanılacak tek şeyin sevgi olduğunu öğreteceğim.

Sevdiklerinize zaman ayırın, yoksa zaman sizi sevdiklerinizden ayırır.

Çıkar gözetmeden seversen, zarar görmezsin.

Güven bir kez zedelendiğinde, onu orijinal parıltısına geri döndürmek zordur.

Beni en çok üzen şey: bana yalan söylemen değil, bir daha asla sana inanmayacak olmam.

Az yalan söylenmez; yalan söyleyen her yalanı söyler!

Aşk, birisinin sana asla kaybetmediğini sandığın ruhunun bir parçasını vermesidir.

Ben senin gözlerinin yalan dolan bakışlarını bile sevdim.

Ne sevgiye ne de nefrete yol açmamak dünya bilgeliğinin yarısıdır: hiçbir şey söylememek ve hiçbir şeye inanmamak da öteki yarısı.

Sevmek oturup birbirine bakmak değil, belki beraberce aynı yöne bakmaktır.

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?