Beni unutursunuz! Ölüler canlılara arkadaş olamaz...

Geçti geçmez dediğimiz zaman, kuşları unuttuk...

Yollarımız burada ayrılıyor, Artık birbirimize iki yabancıyız. Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa, Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız. Her kaderin tesellisi bulunur, üzülme, İnsan ne kadar sevse unutabilir. Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer… Sen de unutursun bir gün gelir.

Unutmak zaman ister demiştim, yanılmışım. Zaman değil yürek istiyormuş. O da sende kaldı.

Gecenin ördüğünü gün çözer.

Paranoya çemberini geceler tamamlar sabahlar kırar, gecenin tamamladığı çemberi kıramayan bir sabah olursa, o gün paranoid paranoyasını uygular

Unutulmuyor deme sakın, unutanlar var.

Sıradan izler bırakır en tutkulu aşklar.

Bu kadar çok vakit, bu kadarcık bir zaman çerçevesine nasıl sığmıştı?

Biz bekledik, saniyeler yıllar, hatırladığımızda da yıllar saniyedir.

Aşk ne kadar kısa ve unutmak ne kadar uzun.

Gün kaybolur, ay doğar.

Hatıralarımıza sığınıp şu akmakta olan zamanın, muammalar taşıdığı için neşesi bile endişe veren zamanın içinden sanki sıyrılıvermek ne hoş şeydir.

İçimde mis kokulu kızıl bir gül gibi duruyor zaman.

Biraz zaman geçsin her şeyi unutacaksın, biraz zaman geçsin her şey seni unutacak.

İnsanlara duyduğumuz sevgi, onlar öldüğü için değil, biz öldüğümüz için azalır.

Dünyaya bir kez çocukken bakarız. Gerisi hatıradır.

Ölüm mesafeyi arttırır ve hafızayı köreltir.

Unutacak kadar eskide ve galibada kaldı hepsi.

Bir zamanlar deliler gibi hesap sorduğun birine gün gelir hatır bile soramazsın.