Bilim, fiziksel dünyayı açıkladığı için insanları cezbediyor. Son sözü değilse de hiç olmazsa en iyi sözü söylüyor.

bilgi

Aşkın değil. Bilgi,

Bilim, sonuçlar bilgisi ve bir gerçeğin bir diğerine bağımlılığıdır.

Felsefe, kendinden temel meselelerin doğduğu, ama onları hep ilk ve aslî kökte birleştiren ilk bilim, ‘bilim-doğuran-bilim’dir.

Gerçek,hem kendini hem de gerçek olmayanı gösterir.

Doğru, gerekliğin bir kopyası değildir ama, bilim ve insanlığın binlerce yıllık deneyimi göstermektedir ki, doğru nesneldir. Doğru, nesnel olarak var olan dünyayı yansıtır ve içeriği, kişinin bilincine bağlı değildir.

Benim görüşüm şu ki, “kişiselliğin” merkezi olan bilinç, nihai gerçekliktir ve aynı zamanda bilimsel olarak aşılmazdır. Başka bir deyişle, başka bir varlıkta varlığını kesin olarak ispatlayacak bilimsel bir test yoktur. Diğer biyolojik insan kişilerin, en azından en azından bilinçli davrananların, gerçekten de bilinçli olduğunu varsayıyoruz. Fakat bu da bir varsayımdır ve bu paylaşılan insan konsensüsü, insan deneyiminin ötesine geçtiğimizde yıkılır (örneğin, hayvan bilinci ve uzatma hayvan hakları tartışması).

Görünen, gerçek olsaydı bilime gerek kalmazdı.

İdealist filozofların inandıklarının aksine, bilim ve bilgi siyasete değil, siyaset bilim ve bilginin gelişmesine kumanda eder.

Doğru hem kendisini hem de yanlışı belirtir.

Mucize yoktur.

Bilgimizin eninde sonunda bir sonu var ama cahilliğimizin asla sonu yoktur.

İnanç dağları yerinden oynatır, fakat sadece bilgi doğru yere oturtabilir.

Bütün bilimimiz, tek bir şeyin içsel varlığına dokunmayan, soyutlanmış bireysel dış işaretlerle hesaplar.

Gerçek; bütün’ün çığlığı, birkaç kişinin ise oyuncağıdır.

Bilim ve bilgi, özellikle de felsefe Araplar sayesinde Batı'ya ulaştı.

Doğa bilginleri hangi tutumu benimserlerse benimsesinler, felsefenin egemenliği altındadırlar.

Ne kadar düş kurarsak kuralım gerçek durmaksızın kapıyı çalmaktadır.

İnsan, akıl sahibi bir varlıktır ve bu haliyle gıdasını ve rızkını bilimden alır.