Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Bir ambar dolusu hüzünle dönüyorsun gittiğin yerlerden...

Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Şarkılar, duyguları ifade etmenin en kolay yoludur. Kimseyi incitmezler. İstemeyen üstüne alınmaz.

Ben şarkıları söylerken aslında şarkılar beni söylüyor.

Bırakın müzik bize bu geceyi bizimkinden daha mutlu bir dilde anlatsın.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Nihayet yağmur başladı. Bu sabah artık, yağmuru neden bu kadar çok sevdiğimi anladım. Ağlayan bir yüreğe benzediği için…

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Derdim kadar olsaydı kuvvetim, benimle baş edemezdi kasvetim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Dünya can çekişen yüreğin telleri üzerinde gidip gelirken, kederin müziğini çalar.

Merhaba karanlık, benim eski dostum / Yine seninle konuşmaya geldim / Çünkü usulca emekleyen bir düş / Ben uyurken tohumlarını bıraktı / Ve beynimde filizlendi / Hâlâ duruyor / ... / Sounds of Silence

"Gerçek şarkılar"ın etkisi asla yadsınamaz, hayatın özel anları silinemez olur. Keder azalır, bazen özlem depreşir. Umut, heyecan, hatta bir günün seyri değişir farklı düşünce yapısına sahip insanlar bir ezgiyle bütünleşir.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Yağmur bile marazi bir küskünlükle yağıyordu şehrin üstüne...

En tatlı şarkılar en acı duyguları dile getirenlerdir.

Mizahın gizli kaynağı neşe değil, hüzündür. Cennette mizah yoktur.