Üzülme evlat, kaybettiğini sandıkların, kurtulduklarındır belki.

Yollarımız burada ayrılıyor, Artık birbirimize iki yabancıyız. Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa, Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız. Her kaderin tesellisi bulunur, üzülme, İnsan ne kadar sevse unutabilir. Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer… Sen de unutursun bir gün gelir.

Ağlama anne benim için. Ben de herkes kadar aldım acılardan.

Herkes mutlu bir son ister, ama bu hikâyeyi nerede kestiğinize bağlı.

Mutsuz insanın en büyük avuntusudur dua, Tanrı'ya yakarınca daha bir güçlü hisseder kendini.

Mutsuz insanlar yanı başlarında acı çekenleri görerek avuturlar kendilerini.

Çok mutsuz sonların birinci şartı çok mutlu başlangıçlardır.

Mutsuzluğun tesellisi, onu belli etmekten alınan zevktir.

İnsanların mutlulukları ya da mutsuzlukları, kaderin olduğu kadar da karakterlerinin eseridir.

Bakarsın en acı gün, Yarın olur bir dün. Tanrı böyle istemiş, Kullarım gülsün demiş.

Çekilen her acının en etkili tesellisi, bizden daha fazla acı çeken insanları düşünmektir.

Mutsuzluğun birincil sebebi içinde bulunulan durum değil, sizin bu durum hakkındaki düşüncelerinizdir.

Mutsuz bir başlangıçtan da mutlu bir sonuç çıkmıyor.

Kim bilir? Belki de bazı kapıların bize kapalı görünmesi, önünde değil, arkasında bulunduğumuz içindir.

Elen mücadelesinin alevlediği aydın dinamizmini ancak bu yüzyılın ikinci yarısında, Vietnam halkının Amerika'ya karşı mücadelesindeki aydın canlılığı ile karşılaştırabiliriz; yalnız, önceki çok daha fazla aydın içeriklidir.

Sovyet düzeni kendi içinden ve ideolojik zaaf nedeniyle çöktü. Türkiye Cumhuriyeti, kendi içinden, ideolojik nedenle çökmektedir.

27 Mayıs, halk hareketinin orduyu etkilemesidir. 12 Mart ve 12 Eylül halka karşıdır.

Lenin aşırı bir politisyen, Marks aşırı bir bilim adamıdır.

Tarihini değiştiremeyenler, talihini değiştiremezler.

Namık Kemal, hayata tek kişi girdi ve çok-kişi oldu. Bu, dahi-aydın hali'dir. Mustafa Kemal ise çok kişinin heykelidir. Bu, sınırlı koşullarda, kazanan önder-hali'dir.