İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

İnsan doğasında, tutkuyla kınadığımız şeyleri sevmemizi sağlayan bir yasa vardır.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

Kalp midir insana sev diyen, yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Ben birini sevmiyordum. O da beni sevmiyordu. Bir gün bir yerde randevulaştık. Ben gitmedim. O da gelmedi.

Hayatlarını gerçekten paylaşamazken insanları sevmek ne kadar korkunçtu.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Herkes bilir ki, bütün canlı varlıklarda açgözlülüğün nedeni ya korku ya da yoksulluktur. İnsanda ise, bazen yalnız kendini beğenmişlikten gelir açgözlülük. Çünkü faydasız ve boş şeyleri gösterişle ortaya serip, başkalarından üstün geçinmeyi şanlı bir iş sayar insanlar.

İnsanoğlunu zaten açgözlü ve pisboğaz davranmaya iten de yoksunluk korkusu değil midir?

Her maske bir şeyler söyler; Nefretler, sevgiler...

Yalnız kalma potansiyeli zayıf olanlar, masum olaylara felaket senaryosu yazarlar.

Sosyallikte sembol kullanma, çarpıtma, acımasızlık ve kırılganlık, yalnızlıkta ise kabullenme, işaret kullanma, merhamet, meşru müdafaa ve dayanıklılık vardır.

Milliyetçilik, anarşistlik siyasi özellikler değildir, insan işletim sistemleridir.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

İnsanlar, sevdikleri birine zarar vermekten, korktukları birine zarar vermekten daha az çekinirler..

Kendi çıkarımız hükmü tamamıyla yanlış kılar.