Benim aklım var, kendim anlıyorum. Gözüm var, görüyorum.

Bir deliyle benim aramda tek bir fark var. Deli aklının yerinde olduğunu sanır. Bense deli olduğumu biliyorum.

Zeki, başkalarını bilendir; kendini bilen ise akıllıdır.

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Düşünce bir defa uyandı mı, bir daha uyumaz.

Düşünmek, kişinin her an gerçekten düşünüp düşünemediğini kontrol etmesinden öte bir şey değildir.

Düşünce kendini düşünmeyi unuturken aynı zamanda kendi bekçisi haline de gelmiştir.

Başarı ölçüm meselesidir, zamanı, mesafeyi, karşıdakini, olup biteni ve kendini ölçemeyen başaramaz.

Akıl dikkatten gelir.

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.

Kendi cahilliğini okuyabilmek öyle sanıldığı gibi kolay değildir.

Kendinizi tanıyın.

Bir ara insanları anladığımı sandım, sonra sandığımı anladım.

Evrendeki en büyük gösteri, sen aklını keşfettiğin an başlar.

Hiç kimse aklıma filan girmedi. Benim aklım, fikrim var; anlıyorum; gözüm var, görüyorum.

Aklın, yola çıkmadan ya da henüz yolda iken seni uyarmaz, ne ki yolun en ucuna varmışsındır. Ne kadar ileri gittiğimizi ancak geriye dönüp baktığımızda anlayabiliriz.

Korkuyu anlamak korkuyu tedavi eder.

Tek yolculuk, içindeki yolculuktur.