Ne için çalışırsanız çalışın, işvereniniz kim olursa olsun, her zaman aynı sonuca varır: onun için çalışmalısınız. Kendinize yardım edemezsiniz. Zorundasın.

Kendin için çalışamazsın… Fabrikalar, makineler ve aletler işveren sınıfa aittir, bu yüzden çalışmak ve yaşamak için kendini o sınıfa kiralamalısın.

Bir işveren için çalışmaya mecbur değil misiniz? İhtiyacın seni bir otoyolcunun silahı gibi zorluyor. Yaşamak zorundasın.

Bir işveren için çalışmaya mecbur değil misiniz? İhtiyacın seni zorluyor, tıpkı bir otoyolcunun silahı gibi.

Mutlakiyetçilikte otokrat görünür ve somuttur. Cumhuriyetçi kurumların gerçek despotizmi çok daha derin, daha sinsidir, çünkü halkın özyönetim ve bağımsızlık yanılsamasına dayanır. Bu, demokratik tiranlığın ince kaynağıdır ve bu haliyle, ona bir kurşunla ulaşılamaz.

Görebiliyor, duyabiliyor, hissedebiliyor ve düşünebiliyorsanız, King Dollar'ın Amerika Birleşik Devletleri'ne hükmettiğini ve bu ülkede işçilerin efendilerin gönlüne göre soyulup sömürüldüğünü bilmelisiniz.

Kapitalist toplum o kadar kötü örgütlenmiştir ki, çeşitli üyeleri acı çekmektedirler: aynen nasıl ki bedeninizin bir yerinde ağrınız varsa, tüm bedeniniz ağrır ve hasta olursunuz.

Kendini ve ailesini açlıktan korumak için hayatı boyunca köle olmaya mecbur kalan adamın hiçbir siyasi hakkı en azından işe yaramaz.

Bugünlerde kapitalizmi geliştirme çabalarına bile çoğu zaman 'Sosyalizm' deniyor, gerçekte ise bunlar sadece reformlardır.

Varoluş, altın buzağı etrafında mantıksız, çılgın bir dans, Tanrı Mammon'un çılgın bir ibadeti haline geldi.

Kapitalistin, işçi liderinin ve politikacının ikiyüzlü dehşetinden uzaklaşın.

İnsanlara bak köle gibi çalışıp kazandıklarını sefil gibi harcıyorlar, üstelik harcatanlar çalıştıranlar onları aynı zamanda, köleleştirdiniz mi sefilleştirirsiniz de...

Ekmeği elbiseyi işçiler yapıyor, ekini köylüler yetiştiriyorlar, sonra yaptıklarını kendi ürünü değilmiş gibi satın alıyorlar.

Stalin’in sosyalist kapitalizminde pek çok şey sona erdi. Doğrudan demokrasi bunların hepsi başarısızlığa uğradı. Şu anda kapitalizmin sınırlarını görüyoruz ancak bunun neyle değiştireceğimiz hakkında bir fikrimiz yok.

İnsanlığın en alt aşaması, bireyin diğerlerinden küçük bir ücret çukuruna emek vermek zorunda olduğu zaman yaşanır.

Kemalistlerin benimsediği modernleşme projesi, kapitalizmin gelişebilmesi, yani kalkınmanın sağlanması, yani sanayileşmenin gerçekleşmesi uğruna, demokrasiye yer vermeyen bir cumhuriyet rejimini öngörüyordu. Kapitalizmin dinamiklerinin güdük ve çarpık olduğu bir ortamda, onu (pre-kapitalist sınıfları ürkütmeden) yukarıdan aşağıya ve adım adım geliştirme ve her düzeyde (ideolojik/ kültürel, politik, ekonomik) inşa etme gibi bir misyon yüklenilmişti.

Devlet, emeğin köleliği üzerine oturur. Emek, özgür olduğu anda devlet çöker.

İşe fiilen başlar başlamaz, artık, emeği onun olmaktan çıkmıştır ve bunun için de bu emeğin şimdi işçi tarafından satılması söz konusu olamaz.

Makineler uzmanlaşmış emeğin isyanını bastırmak için kapitalistler tarafından işe koşulan silahlardır.

Dün kazandıklarını bugün yemek zorundadırlar.