Düşünme ile incelemeyle endişeler ve acılar içinde geçen yıllardan sonra dünyanın deliliği ve hilelerinin kırılmış prangalarından kalktım; özgürlük ve eşitliğe giden yeni bir yaşamın eşiğinden atlamak için.

Kısacası, Anarşizm, tüm erkeklerin ve kadınların özgür olduğu ve herkesin düzenli ve mantıklı bir yaşamın faydalarından eşit ölçüde yararlandığı bir durum veya toplum anlamına gelir.

Çocuğun yetiştirilmesi, hazır fikirleri dayatmayan, ancak çocuğun doğal olarak kendini açmasına yardımcı olacak yöntemlerle bir özgürleşme süreci haline gelmelidir.

Özgürlüğü bilmeyen bir halk diktatörlüğe alışır. Despotizm ve karşı-devrimle savaşmak, terörizmin kendisi onların verimli okulu haline gelir.

Sadece eğitimi zorlama ve kısıtlamadan kurtararak, çocuğun kendiliğinden ilgisinin ve içsel teşviklerinin tezahürü için ortamı yaratabiliriz.

Zihinlerimizin baskıya karşı duyduğumuz nefret ile özgürlüğe beslediğimiz sevgiyle coştuğu o günler muhteşemdi!

Milyonlarca kez hissedilen yaşam ve özgürlük isteği sıcak insan kanından oluşan denizde boğulamaz.

Ekonomik olarak esaret altında kaldığınız sürece özgürlük boş bir sestir.

Kötülüğün ve düzensizliğin tedavisi, baskı değil, daha fazla özgürlüktür.

Özgürlük, yalnızca beklerken mi tatlı ve yaşam acı bir uyanış mı?

Otorite ve zorlama olmadan yapmayı öğrenmelisiniz.

Devlet varsa özgürlük yoktur. Özgürlük olduğunda devlet olmayacaktır.

Vermediğiniz şeyi alamazsınız. Devrim’i yapamazsınız. Devrim olabilirsiniz ancak. Devrim ya ruhunuzdadır ya da hiçbir yerde değildir.

Hiçbir şeyiniz yok. Hiçbir şeye sahip değilsiniz. Hiçbir şey sizin malınız değil. Özgürsünüz. Sahip olduğunuz tek şey ne olduğunuz ve ne verdiğinizdir.

Bütün taşlar özgürlük anıtı için yontulmuştur, aynı taşlarla ona bir tapınak da, bir mezar da yapabilirsiniz.

Anarşizm, sık sık tanımlandığı gibi, tüm insani problemler için patentli bir çözüm, mükemmel bir toplumsal düzen ütopyası değildir, çünkü ilke olarak tüm kesin şema ve kavramları reddetmektedir. Herhangi bir mutlak gerçeğe veya insan gelişiminde kesin nihai amaçlara değil, toplumsal uygulamalar ve insani yaşam koşullarının sınırsız mükemmelleştirebilme kabiliyetine inanır, ki, bunlar için kimse kesin bir son durak veya sabit bir amaç belirleyemez.

Anarşistler için özgürlük soyut bir felsefi kavram değil, her insanın doğanın kendisine bahşettiği tüm güçleri, kapasiteleri ve yetenekleri tam gelişmeye getirmesi ve onları sosyal hesaba çevirmesi için yaşamsal somut bir olasılıktır.

Tüm Anarşistler için ortak olan, özgür bir insanlığın gelişiminin önünde duran tüm politik ve sosyal zorlayıcı kurumlardan özgür toplum arzusudur.

İnsanların, yönetimsiz kalırlarsa birbirlerini yiyip bitireceklerine inananlara diyoruz ki: tıpkı sürgüne giderken zavallı kullarım bensiz ne yapacaklar? Diyen o krala benziyorsunuz.

Yönetilmek istemiyoruz. Ama bununla, kimseyi yönetmek istemediğimizi de ilân etmiş olmuyor muyuz?