Eski alışkanlıkları bırakmak zordur. Bu nedenle de herşey eskisi gibi sürüp gitti.

Egolarımızdan kurtulamadığımız için alışkanlıklarımızdan vazgeçemiyoruz.

Zorluk yeni fikirlerde değil, eskilerden kaçarken yatıyor.

Alışkanlıklara, zıt alışkanlıklarla hakim olunur.

Alışkanlıkların kölesi olmak bir boyunduruktur.

Alışkanlıkların zincirleri, önce duyulmayacak kadar hafif, sonra kırılamayacak kadar güçlü olurlar.

İnsan kendini ne kadar zapt etse de herkesin ruhunun kırılıp vücuduna söz geçiremediği bir anla karşılaşma ihtimali var. Aslında vücuda ait olan, bir göz kırpma anından ibaret. Vücut ruhu bir defa kandırdı mı insan dediğin hep alıştığını, tek gerçeklik yerine koyabiliyor.

İnsan alışkanlıklarıyla zincirlenmiştir.

Alışkanlık zincirleri çok hafif hissedilir ama kırmaya çalışınca ne kadar ağır olduğunu anlarsınız.

Alışkanlığın zincirleri kırılmayacak kadar ağırlaşana dek, hissedilmeyecek kadar hafiftir.

Bedenimiz miskinliğe ve rehavete meyillidir. Hedefe giden yolda karşılaştığımız zorluklar onu korkutur.

Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

İsteksiz olana hiçbir şey kolay değildir.

Hepimizin hayatında birer yörünge vardır. Bir şeyleri değiştirmek istiyorsak eğer ilk önce yörüngemizi değiştirerek başlamalıyız.

Kendimi kendim yapan şeylerden vazgeçtim, mesela dudak kalemi kullanmıyorum artık.

Köleliğin zincire vurduğu kişi azdır; kendini köleliğe zincirleyense daha çoktur.

Alışmak sevmekten daha zor geliyor.

Her gün olumlamaları kullanmak, hayatımızı değiştirmek için yapabileceğimiz en kolay şeylerden biridir.

İnsanın en miskini sıkıyı görünce düldül oluyor Yarabbi!

Alışkanlıktan daha büyük bir şey yoktur.