Âlimler olmasaydı biz şu anda kördük.

Batıl inançlar tüm dünyanın alev almasına yol açar; felsefe bu yangını söndürür.

Aristoteles yanılmıştı: Felsefe bilgiye duyulan soylu bir arzunun sonucu değil, acıdan kaçınmak için duyulan korkak bir özlemin sonucuydu. Din eşiği, bu nedenle, olgun, aydın insanın aşması gereken cahillik ve korkuydu.

Filozofların aydınlatmadığı toplumu, şarlatanlar aldatır.

Bilinmesine ihtiyacın olan şeylere karış cahil kalma, öğrenmek maksadıyla alimlere müracaat ederek bilinmesi gereken şeyleri öğren.

Mey biter saki kalır. Her renk solar haki kalır. İlim insanın cehlini alsa da, hamurunda varsa eşeklik; baki kalır.

Nerede olursak olalım ilim ana yurdumuzdur, bilgisizlik yabancı bir yer.

Felsefeyi okuyun, anlayın. Felsefe okumayan toplumlar sorgulamaz, kandırılır, sefil olur, aç kalır.

Güzellik üstüne düşünmek bir aydınlanmadır.

Her köyde bir meşale olur, o öğretmendir; ve her köyde bir söndürücü olur, o papazdır.

Özgür insan, okuyan insandır. Çünkü okuma, bilgisizliği ve kör inançları yenen tek güçtür.

Hiç kimse hem cahil hem de özgür olamaz.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.

Felsefe, neleri bilmediğini bilmektir.

Bir şey bilmediğim dışında başka bir şey bilmiyorum.

Şimdi, diyorum ki, insan denen yaratığı eğitimle aydınlanmış ya da aydınlanmamış olarak düşün.

Bildiğim tek şey, hiçbir şey bilmediğimdir.

Korkunun sebebi bilgisizliktir.

Felsefe yüksek bir dağ yoludur... ıssız bir yoldur ve yukarı çıktıkça daha da ıssızlaşır. Bu yolu her kim izlerse hiç korkmamalı, her şeyi geride bırakmalı ve kış karında güvenle ilerlemelidir... Kısa süre içinde altındaki dünyayı görür; kumsalları ve bataklıkları gözünün önünden kaybolur, düzgün olmayan noktaları düzelir, yırtıcı sesleri artık kulağına ulaşmaz. Ve yuvarlaklığını da görür. Kendisi her zaman saf ve serin dağ havasındadır ve güneşi görür, oysa aşağıdaki herkes gecenin karanlığıyla kuşatılmıştır.

Bilgi her zaman cahilliği yönetecektir.