İnsanlar ileri sürdüğünüz nedenlere, içtenliğinize, çektiğiniz acıların ağırlığına ancak siz öldükten sonra inanırlar. Yaşadığınız sürece durumunuz şüphelidir, çok çok sizden şüphe ederler, bu kadarına hak kazanabilirsiniz.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Acıda her zaman tadılmayan muhteşem bir zevk vardır.

Yaşam acıdır, efendim. Farklı bir şey söyleyen bir şeyler satıyordur.

Dünyanın acısı olmasaydı, taze yeşil yapraklar üzerindeki güneş ışınlarının anlamı olmazdı.

Bizi yaşamanın ağır yükünden ve ıstırabından kurtaran tek sözcük sevgidir.

Ağlama anne benim için. Ben de herkes kadar aldım acılardan.

Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder.

Zevk elde etmeye çalışmak, acıdan kaçınmak organik dünyanın genel gerçeğidir. Hatta yaşamın özü budur.

Hep acıyla doğarız, bizimle büyür, zamanla alışırız; kol bacak sahibi olmak kadar olağanlaşır acı çekmek.

Yalnızca çok ağlamış olanlar yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir,keyifle gülebilir.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Acı çekmek, ölmekten daha çok cesaret ister.

Hissiz kalmaktansa kahveyle acı çekmeyi tercih ederim.

Acı tanımamış olmak büyük bir acıdır.

Acınası biri olarak yaşamak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi?

Yaşamın büyük sanatı, acı içinde bile var olduğumuzu hissetmek için duyumdur.

Bir insanın başına doğmaktan daha kötü ne olabilir? Boğulan bir insana ıslanmaktan korkmuyor mu diye sormak gibi.

Yaşamın acılığı, yaşamda oynamayı kabul ettiği role karşı duyduğu küçümseme nöbeti, tüm ağırlığıyla üzerine çöktü.

En mutlu kişi en az acı çekendir; en zavallı kişi ise en az mutluluk hissedendir.