Ülkede bu korku duvarını önce aydınım diyenlerin aşması gerek.

Cinayetler toplumumuzun gerçek savaşçılarını yıldıramaz.

Unutmayalım ki cesur bir kez, korkak bin kez ölür. Önemli olan, insanın böyle bir toplumda “mezar taşı” gibi susmamasıdır.

Tiranlıklar, inançlarını hayata geçirme cesaretine sahip olmayan çekingen adamlar tarafından sürdürülür.

Önemli olan birinin,tamamen kendisi,tek bir insan,bu belirli insan olma cesaretini göstermesidir. Tek başına tanrının önünde, tek başına bu muazzam zahmeti çekerek ve bu muazzam sorumluluğu taşıyarak.

Dünyayı tek başıma kurtaramayacağımı gayet iyi biliyorum. Ancak haksızlığa karşı hep ön saflarda olacağım.

Kimseye ne yapılması gerektiğini söyleyemem. Herkes kendi doğrusuna kendi karar verir. Kimseye cesur olmanız gerekiyor diyerek cesaret veremezsiniz. Ben sadece kendi sorumluluklarım çerçevesinde bunu yaptım.

İster korkutsun beni, ister kessin, ya da aksine sevsin baş tacı yapsın, boyun eğmiyorum işte!

Her insan gerçeklerin nasıl olduğunu söylemekle mükelleftir.

Varsa cesaretiniz gelin.

Kaldır başını kan uykulardan. Böyle yürek böyle atardamar. Atmaz olsun. Ses ol ışık ol yumruk ol.

Siz de "Şah" diyeni öldürürlerse, açılın kapılar Şah'a gidelim.

Hayatın anlamı, doğanın rahmindeki gizli bir yarıkta değil, kendi geleceklerinden sorumlu olduklarını bilen ve bu projeyi kendi ellerine alma cesaretine sahip özgür kişiler tarafından yaratılmıştır.

Ölüm orucunu, yöntem olarak hiç benimsemedim, ölümün kutsanmasını ve teşvikini eleştirdim. Hep, “Yapmayın, ölmeyin çocuklar”, dedim. Ama ölüme yatanları anladım, iradelerine, inançlarına saygı duydum ve yaşamın korunmasının herkesten önce devletin sorumluluğunda olduğunu düşündüm. 12 yıl önceki açlık grevleri karşısında toplumun suskunluğu, hepimizin suskunluğu vicdanımı o kadar yaraladı ki, Erguvan Kapısı romanını bir çığlık gibi yazdım. Yazarken, o ruh hâlini, o süreci çok daha iyi anladım.

Hayatlarımızı ve özgürlüğümüzü alabilirsiniz fakat onurumuzu alamazsınız. Savunmasızız fakat onursuz değiliz.

Kaçarak özgür olunmaz.

Hayatta öyle anlar vardır ki sessiz kalmak hata, konuşmaksa zorunluluk olur. Bir vatandaşlık görevi, bir ahlaki mücadele, konuşmak için öyle bir şart oluşur ki ne yaparsak yapalım bundan kaçamayız.

Benim ancak cesedim susar.

Hep ölüleri sever diktatörlükler; hem öbür, hem de bu dünyadakileri. Ölüler ses çıkartamaz çünkü, itiraz edemezler. Talep edemez ölüler, direnemezler.

Korkularıyla yönetilen bir nesil, asıl köledir. Korkularıyla yönetilen bir nesil, egemenlerin kuludur. Özgürlüğüde olmaz, hakkıda olmaz. Ancak korkmamakla özgürlüğümüzü ve haklarımızı elde edebiliriz.