İnsanlar ileri sürdüğünüz nedenlere, içtenliğinize, çektiğiniz acıların ağırlığına ancak siz öldükten sonra inanırlar. Yaşadığınız sürece durumunuz şüphelidir, çok çok sizden şüphe ederler, bu kadarına hak kazanabilirsiniz.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.

Yaşamım boyunca hiçbir şeyden korkmadım. Mücahit gibi yaşadım ve ölümü her zaman bekledim.

Yaşamım boyunca hiçbir şeyden korkmadım. Mücahit gibi yaşadım ve ölümü her zaman bekledim.

Hayattaki görevimiz başarılı olmak değil, cesaretimizi yitirmeden başarısız olmayı sürdürmektir.

Ölmekten korkmayan ne acı çekebilirler?

Hepimiz günün birinde öleceğiz Max. Yaşam tehlikelerle dolu; ama bu bizi yaşamaktan alıkoymamalı.

Ölüm düşman değildir; sürekli korku içinde yaşamaktır.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Ölmekten korkmuyorum.

Acınası biri olarak yaşamak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi?

Ölüm acı vermez; acı veren şey, yaşamdır.

Bazı insanlar ölmekten o kadar korkarlar ki asla yaşamaya başlamazlar.

Ölmeye cesaret edene kadar asla yaşamaya başlayamazsın.

Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur.

Öldürseydi acı, şimdiye ölmüş olurdum.

Cesaret, neredeyse bir çelişkidir. Ölmeye hazır olma biçimini alarak güçlü bir yaşama arzusu demektir.