Toplumsal Felsefe

Koşullandığımız şey, yaşamak için iş lazım, yaşamak için para lazım, yaşamak için artık para lazım değil, yaşamak için bize doğal olarak gereken şey, temiz hava, su, bizi temel ihtiyaçlarımızı karşılıyabilmemiz yaşatacak.

İnsanlığın büyük yıkımlarından sonra; bilgi-gerçeklik önemini kaybeder; "inanma" ihtiyacı dışa vurur. Bu dönemde dogmatizm, akıldışılık her alana sirayet eder; iradesi zayıf olanlar yaşarken çürür. Böyle dönemlerde sadece insanın ruhundaki soyluluğu onun düşmesini önler.

Birbirimizi Farkımızla Sevelim.

Bilgi olmadan emek verimsizdir; başkaları mutsuzken biz de mutlu olamayız. Aydınlığa kavuşalım ve varlıklı olalım. Mutlu olalım ve birbirimizin kardeşi olalım. Ve işler yürüyecek. Yaşayan görecek.

Yoksuluz biz, ama emekçiyiz, güçlü kollarımız var. Cahiliz, karanlıklar içindeyiz, ama aptal değiliz ve aydınlık istiyoruz. Okuyup öğreneceğiz ve bilgi bizi kurtaracak.

Başkaları da mutlu olmadan biz mutlu olamayız.

Yaşam yoksa var etmek gerekir onu. İnsancılığın başlıca temelidir bu. İnsana saygısızlık, bu temele boş vermekten kaynaklanır: “Nasıl olsa ölecek değil miydi?” Celladın sözüdür bu. “Var mıyım, yok muyum?” sorusu yalnız doğaya değil topluma da başkaldırmayı simgeler. Barışseverlik; savaştır, korkaklık değildir.

Çocuk, insanlık için hem bir umut hem de bir vaattir.

Tek bir insanın tek bir yanlışlığının bedelini insanlık varolduğu sürece ödemektedir.

Eğer koşullar insanı biçimlendiriyorsa,bu koşulları insanca biçimlendirmek gerekir.

Sarayda başka türlü düşünülür, kulübede başka türlü.

Aynılık nefretin anası, çeşitlilik ise tedavisidir.

Özgürlükleri üretmek yetmez, paylaşmak gerekir.

Ben insanların inancını bilemem, istersen krem peynire tap, banane!

Kendi refahımızı, herkesin refahının güvence altına alınmasının dışında bir yolla güvence altına alamayız. Kendinizin mutlu olmasını diliyorsanız, başkalarının da mutlu olmasına rıza göstermek zorundasınız.

Dünyanın açık kalplere ve aydın insanlara ihtiyacı var ve bunu statik sistemlerle elde edemeyiz.