Sanat Felsefesi

Benim şarkım da denizden geliyor, denize gidiyor. Ama başka bir gezegenin denizine.

Benim göğe bakma durağım, müziğim.

Sanat eseri hem bir saat gibi içinde bulunduğumuz zamanı, hem de bir pusula gibi gidilmesi gereken yönü işaret etmelidir.

Gelenekden gelen izleri koruyarak, ama bu günün zevkiyle eser verilmesi gerektiğine inanıyorum. Çünkü gelenek; dünü olan demektir; bugün de var olması, çağın ihtiyaç ve zevkiyle yoğrularak mümkün kılınabilir. Kanaatimce, sanata yüzyılların kazandırdığı ana kaideler her zaman korunmalıdır.

Bence en önemlisi sanatınızla söyleyecek, diyecek bir şeyiniz olmalı.

Benim çalışmalarım da kurallar içinde kuralsızlıktır. Biraz özgürlüktür. Açıkçası sanatçı da özgürdür. Düşüncesinde de konuşmasında da her şeyinde sanatçı özgürdür. Onu bağlayıcı hiçbir şey yoktur. Yani sanatçıya bu özgürlüğü veren sanattır. Sanat kurallar içine hapsedilmiş değildir.

Eğer kalbinizden müzik yapıyorsanız, aslında bu doğaüstü güce erişiyorsunuz demektir.

Müzik bir şekilde saftır, onu semboller açısından düşünmezsiniz. Sadece var olur, sihir gibidir. Aşkın veya ilahi olanla neredeyse doğrudan etkileşime girebileceğiniz bir yol gibi hissettirir.

Sanat yapmak, video oyunları yapmak benim kim olduğumu dünyayla paylaşma yöntemim. Amacım, derinlerde, insanlığın geri kalanıyla bağlantı kurmak ve belki onların da bir şekilde benimle bağlantı kurmasını sağlamak.

Sanattan zevk almayan halk, barbar bir halktır; Bununla birlikte, halk ciddi ölçüde  yaşamdan kopar; Bu andan itibaren günleri sayılıdır.

İlhamım özellikle 1950'lerde yazar H.C. Artmann. Bana, bir şey söylemek istiyorsan, dilin kendisinin söylemesine izin vermen gerektiğini gösterdi, çünkü dil, genellikle, kişinin iletmek istediği içerikten daha anlamlıdır. Müzik ve beste eğitimim daha sonra beni bir tür müzikal dil sürecine götürdü; bu süreçte, örneğin çaldığım kelimelerin sesi, tabiri caizse onların iradesine karşı gerçek anlamlarını açığa çıkarmak zorunda kaldı.

Desen görülen şey değildir, başkalarına gösterilmesi gereken şeydir.

Müzik fiziksel özellikleri itibariyle, sonsuzluktan ödünç alınan parçalarla, sonsuzluğu tanımladığımız ve sonra da sonsuzluğa iade ettiğimiz bir sanattır.

Kuşun öttüğü gibi resim yaparım ben.

Tablolar öğretilerle (doktrinlerle) yapılamaz.

Kaideyi bozan istisnalar üretmektir işim.

Küfür hayatın içinde var zaten, biz de hayatı anlatıyoruz, anlattığımız her şey hayat sonuçta yani. Küfür eğer gerekiyorsa edilebilir yani bence.

iki şey: aşk ve şiir mutsuzlukla beslenir biri biri ona dönüşür.

Dünyada "güzel" hiç birşey, boş insanların keyfine ve zevkine göre yapılmadı, yapılmayacak...Bunu bilelim rahat edelim.

Sanatçı yara sarmaz. Sanatçı kanar.

Sanat, bir sanatçının dışarıdan gelen dürtülerle kendi iç dünyasını tamamlayarak yaratmış olduğu bir ortamdır. Sanat bu yüzden evrensel olamaz. Sanatçının kendi iç dünyasını döktüğü şey toplum tarafından kabul edilmek zorunda değildir.

Resmi, resim yapan gölgeleridir. Zannettiğimiz gibi resimdeki görününler bizi cezbetse de asıl, oradaki görünmeyen güç gölgelerdir.

Müzikte var olanı tekrarlayanların şansı yoktur.

Müzik yürek işidir. Sahnedeyken aradığım şey sevenlerimle yaratılan o sinerjidir. Playback yaparak ruhumu ve yüreğimi seyircime yansıtamam.