Modern Yaşam Eleştirisi

Doğaya gelince fark ettiğim en önemli şey, doğada yaşayan insanın yüzüne baktığımda da bunu anlayabiliyorum: Biz bir şehirde yaşarken o kadar çok stres faktörü var ki onlar bizim hayatımızın kalitesini düşürüyor. Farkında olmadan en küçük şeyleri en büyük problemmiş gibi görüyoruz.

Çağımız kullanılıp atılan mendil çağı. Burnunu bir kişiye sil, buruşturup at, başka birini al, sil, buruştur, at. Herkes bir diğerinin eteğine siliyor.

Kimsenin bir başkasına ayıracak zamanı yoktur.

Nerede o balıketli, sürekli dolaşan, sürekli yemek pişiren, sürekli şarkı söyleyen, neşe saçan, hayatın keyfine varan, acısız doğumlar yapan, sağlıklı ve gürbüz çocuklar doğuran kadınlar?

İnsanın her şeyden bezmesi modern bir hastalıktır. Eskiden kimse bunu bilmezdi.

O büyük kentlerde otomobiliyle bir salyangoz gibi sürünür, bir elektrikli süpürge gibi çevresinin bütün zehirlerini İçine çeker ve sonra da bütün yaptıklarıyla övünür, durur.

Sevinçlerimiz bile artık mekanik… Sevgisiz, saygısız otomatik.