Kişisel

Adsızlığın, bilinmezliğin içinde yitip gitmek: bu benim tek gerceğimdi; hep de öyle kaldı.

Anlamak için zaman gerektiğini " anlamadığımdan, bu beni uzun zaman rahatsız etti.

Çok iyi silah atarım. Bombalandık, tarandık, kurşun yaralarım var. Kimseye göstermedim ama size gösteririm. Kaç kere ölümden döndüm.

Ben ağır bir adam olamam. Ölürken de inşallah böyle olacağım. Ayakta ölürüm, yatakta ölmem. Ya yatayım, ya dikeyim. Yatay olduğum zamanlarda da problemler oluyor, dikey olduğumda da.

Annem Kasımpaşalı. Kasımpaşalıyız, bol paçalıyız. Başbakan’a diyorlar, aslı burada. Babam çok efendidir. Ama anne tarafımda yırtıcılık var. Annem dişi aslan ama ben kaplan doğdum.

Çok gitarım var. Oturup saymadım. Araştırmacı bir kişi olduğum için, her birini, değişik bulduğum özellikleri yüzünden aldım. Yalnız, hepsinin ortak özelliği "çok güzel" olmaları.

Adımın söylenişi öyle sert olamaz.

Kitaplarım, onları yazarken içtiğim tütünün bile parasını karşılamadı.

Hadi oradan. Son sözler yeterince doğru söz söylememiş aptallar içindir.

Kitapları yalayıp yutmaya mahkum bir makineyim ben.

İki kişilikli miyim... Evet. Ama, ikiyüzlü değilim.

Ben bir sohbet kutusuyum ve çok hızlı konuşuyorum.

İşin kötü tarafı, yemin ederim ben deliyim.

Ben çok politik düşünen biri değilim.

İyiyim, protokolümü uyguluyorum. Takıma her konuda yardımcı olmaya çalışıyorum. Saha dışında olmak kolay değil. Takıma her zaman yardım ettim ancak saha içinde. Artık daha olgunlaştık ve çocuklar kazanmak için ne yapmaları gerektiğini biliyorlar. Her şeyi özlüyorum. Taraftarları, maçları, sahanın kokusunu, adrenalini. Son altı ayda gerçekten hastaydım. Oynamak için değil, sağlığım için ameliyat olmaya karar verdim.

Bu onuru hak etmiyorum, ama onu gelecek aylarda ve yıllarda hak etmeyi hedefliyorum.

Ya ben tehlikeyi çok sevdim, ya tehlike beni. Ama inanılmaz derecede de masumdum.

Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

Adını şimdiye kadar bir depresyon geçirmiş olan tek seçkin kişi benim.

Bazen kendimi karavanını süren bir kovboy gibi görüyorum, bir batı hikayesinde olduğu gibi…

Kendimi bildim bileli, şarkı söylerim, şiir okurum. Müzik hep tutkum oldu fakat mesleğim olacağını bilmiyordum.

Ben daima bir romantiktim, hatta bunun anlamını kavrayabilecek bir yaşta olmadığım yaşta bile.

Hollanda halkının özgürlüğü için mücadele ederken kendi özgürlüğümü yitirdim. Benim için bugün ya da yarın normal bir hayat olamayacağını biliyorum.

Çocukluğum beni görse ne yaptılar sana böyle diye ağlardı.