Ekonomi Politik

Batı'nın elitleri, dünyada giderek yükselen gıda ve finans krizini çözmek istemiyor. Bu krizlerin sorumlusu da kendileri ve yaptıkları eylemlerdir.

Batı sürekli para basıyor. Para tek başına karın doyurmuyor. İnsanlara yiyecek lazım. Para basarak enflasyonu yükseltiyorlar. Yoksullar daha da yoksullaşıyor.

Şu anda Rusya'ya karşı 11 bin yaptırım yürürlükte ancak savaş devam ediyor ve Rusları zayıflatmaya yönelik girişimler başarılı olmadı. Öte yandan yaptırımların neden olduğu acımasız enflasyon ve enerji kıtlığı Avrupa'ya diz çöktürebilir.

İlk defa dünya bu kadar kitlesel bir protesto gösterisine sahne oldu. Kapitalizmi hedef alıyordu; ancak bu kolay değil. Kapitalizmi neyle değiştirebiliriz bunu bile bilmiyoruz. Ancak formülü düşünmek için işgaller başlangıçtı, son değildi.

Yoksul uluslarda halk rahat rahat yaşar; zengin uluslardaysa halk genellikle fakirdir.

İnsanlar, ancak üretime karşı çıkarak, insana yaraşan bir başka üretim düzeni getirebilirler.

Kapitalist üretimin en büyük engeli, sermayenin ta kendisidir.

İşçi sınıfı ordusunun beş parasız tabakaları ne kadar genişlerse resmi yoksulluk da o kadar artar.İşte bu kapitalist birikimin mutlak genel yasasıdır.

Makineler uzmanlaşmış emeğin isyanını bastırmak için kapitalistler tarafından işe koşulan silahlardır.

Bir öğretmen, öğrencilerin kafasına vurmasına ek olarak okulun sahibini zenginleştirmek için de eşek gibi çalışıyorsa üretken bir emekçi sayılır. Okul sahibinin sermayesini sosis fabrikası yerine öğretim fabrikasına yatırmış olması hiçbir şeyi değiştirmez.

Savaş sonrasında ABD’nin amacı, Japonya’nın kalkınmasına yardım etmek değildi. ABD’de üretilmesini istemediği ve halkının kullanmaktan memnun olduğu bazı tüketim mallarının Japonya’da üretilmesini sağladı ve bu mallar aynı zamanda bütün dünyaya satıldı.

Emperyalizm, bütün dünyada, sömürge dünyasının en ücra köşelerinde olduğu gibi, kapitalist iktidarının anavatanında dahi sayısız proleter yiğınlarını finans kapital denilen bir avuç plütokrasinin (zenginler saltanatının) önünde boyun eğmeye zorluyor.

Hangi ülkede hangi çocuğun kaç lokma ekmek yiyeceğine, servet sahiplerinin bir araya geldikleri kahvaltılarda ve yemeklerde karar verilir.

Kan ve altın yetmeyince, herkes Amerika'ya gırtlağına dek borçlandı. Amerika'nın papaz ruhlu hacıağları milyonerleştiler.

İnsanların kimisi çalışır, kimisi de bu çalışanların emeğini sömürür.

Modern dünyada , sosyal adalet ya da keyfi olarak belirlenmiş bir gelir seviyesi yasa koyucuların hedefi olmuştur. Bu sadece verimsiz değildi; ahlaksızcaydı da.

Ödedigimiz vergilerin büyük bir kısmı imtiyaz yasaları ve sübvansiyonlarla [devlet tarafından para yardımı (destekleme)] zengin kesime geçiriliyor.

Eğer orduyu büyütmek kârlı ise neden ülkenin bütün erkeklerini göreve çağırmıyoruz?

Herkes devletten geçinmek ister. Unuturlar ki devlet herkesten geçinmektedir.

1980'lere kadar çoğu neo-con Amerikan kapitlazmiyle barışmıştı; kapitalizme, Ludwig von Mises veya Friedrich Hayek'in takipçileri kadar inanmıyorlardı, ama gündemlerinde asla piyasa kapitalizmi hakkında bir eleştiri olmadı.