Edebiyat

Cennet bana hep bir kütüphane gibi gelmiştir.

Yolculukta, yanımda her zaman birçok kitap bulundurduğumdan, eski ve yeni yazarların en iyilerini okumakla geçirirdim.

İster bilgece, ister aptalca görünsün, bir kitabı okurken, o bana sanki yaşıyormuş ve benimle konuşuyormuş gibi gelir…

Şu asrı dolduran müthiş yalnızlıktan bizi birazcık olsun kurtaran kitaplar iyi ki varlar.

Kitaplar zekanın çocuklarıdır.

O ilahi kadın bizi yanına çağırıyor.

İnsanın geçmişte yazdığı kitaplarda iki sürpriz vardır: İnsan onları bir daha yazamaz ve yazmak istemez.

Şiir zaruridir. Keşke niçin olduğunu bilebilseydim...

Kitaplar, canlanan polenleri akıldan akıla taşıyan arılardır.

Yoksa bütün beyaz şeyler ıslak ve soğuk muydu?

Yazarın görevi gerçeği icat etmektir.

Neye güldüğümü biliyor musun? Yazarlığı meslek olarak yazmışsın. Bu kulağıma bugüne kadar duyduğum en incelikli laf dokundurması olarak geldi. Şimdiye kadar ne zaman mesleğini yazdın? Yazarlık senin dininden başka bir şey değil.

Bir kitabı bitirdiğinizde, yazar yakın bir arkadaşım olsaydı da, istediğimde onu arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap gerçekten iyidir.

Kitap okumayan Çok ters herifler. Çok sıkıcı herifler. Hiç kitap okumayan herifler.

Ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim.

Bir klasik, söyleyecekleri asla tükenmeyen bir kitaptır.

Evren, birisi "Okuyorum, öyleyse o yazıyor," dediği zaman kendini ifade edecektir.

Kitaplar mobilya için yapılmamıştır, ancak bir evi çok güzel döşeyen başka bir şey yoktur.

Siz edebiyatı seviyorsunuz, yani modern düz yazı edebiyatını seviyorsunuz.

Halbuki ben, kalemini çirkefe değil, insan sevgisine batırıp yazanların yazdıkları yazıları severim.

Korkmasına korkuyorum ama neylersin ki destan var. Destanı yalan komak olmaz.

Sineklidağ burası,
Şehre tepeden bakar,
Ama şehir ırakta,
Masallardaki kadar.

Bu dünyadan gelip geçmiş en büyük edebiyat üstadının dediği gibi,

Hiçbir zaman yaşamı sunmadım. En nesnel yazılarım, değişimi amaçlayan eleştiriler ve kışkırtıcı metinlerdir.