Doğa

Hani yağmurlar yağar ya bazen,
Hani gök gürler ya arkasından,
Hani şimşekler çakar peşinden,
İşte öyle bir şey, işte öyle bir şey.

Şah Hata'i'm eydir heman, dağları bürüdü duman.

Bütün her şeyin orijini doğadan gelir ve tekrar doğaya döner.

Tabiatın tüm mucizeleri içerisinde belki de en muhteşemi yaz vakti yeşillenen bir ağaç. Tabii tükürüklerini saça saça Embraceable you söyleyen geyiği saymazsak.

Ağaçları seviyorum çünkü yaşamak zorunda oldukları hayata, diğer varlıklardan daha iyi teslim olmuş gibi bir halleri var.

Doğa tüm öğretilerin ötesindedir.

Güneş, kötüleri bile aydınlatır.

Bu dağların bir rakibi varsa rüzgârdır. Rüzgar burda tek başına bir hükümdardır.

Bu topraklar masal gibi.

Ekinlerimiz var, dallarda bütün ağırlıklarıyla sarkan elmalarımız var, bağlarda olgun üzümlerimiz var, kimileri ateşte de pişirilebilen lezzetli bitkilerimiz ve otlarımız var.

Atlar, koyunlar ve çiftlik hayvanları, çimenlerle beslenir. Ama vahşi ve saldırgan olanlar; aslan, kaplan, kurt ve ayılar yiyeceklerini kanla ıslanmış olarak severler.

Dünya, sonsuz zenginliği ve cömertliğiyle, bütün ihtiyaçlarınızı fazlasıyla karşılar ve öldürmeye ya da kan dökmeye gerek kalmaksızın size yiyecek verir.

Gün kaybolur, ay doğar.

Doğa İnsanlardan saygı talep eder; onun yasalarını çiğnemenin her zaman bir bedeli vardır.

Her şey değişir ve hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Doğa herşeyi değiştirir ve herşeyin şeklini değiştirmeye zorlar.

Toprak... Evrensel ana, ortaklaşa mezardır da. Bir yandan aşınırken, bir yandan tazelenir.

Huzur içindeyim biliyor musun, üstümde masmavi yaz göğü, etrafımda çiçeklenen çayırlar, biçilmelerine az kalan yoncalar ve bereketli çayırlarla...

Mutluluk uçsuz bucaksız ormanlardadır, bomboş sahillerdeki coşkudadır. İnsan elinin değmediği bir yerdedir, denizin diplerinde ve gürlemesindedir. İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

Doğa, birine başka, diğerine başka davranmaz...

Doğa acele etmez, yine de her şeyi başarır.

Bahar gelir ve çimenler kendiliğinden yeşerir.

İnsan tabiattan uzaklaştıkça vicdanı katılaşır. Bize hükmeden yasaların görüntüsü olan doğa, sonunda daima galip çıkar.

Doğada şüphe de iletişimsizlik de yoktur. Her şey tam olarak uyumludur ve bir bütünlük oluşturur.