Çalışma Hayatı

Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

Herhangi bir insan için günde sekiz saat emek yeterlidir ve uygun düzenlemeler altında, bol miktarda yiyecek, giysi ve barınak ya da yaşamın ihtiyaç ve konforunu karşılamaya yetecek kadar ve zamanının geri kalanında her insan eğitim, dinlenme ve uyku hakkına sahip.

Çalışmanın acılığı, kişiye haddini bildirmesidir.

İnsan sevdiği işte çalışınca hayat bir eğlencedir, sevmediği bir işte çalışınca ise kölelik.

Çalışmak bir keyifken, hayat zevktir; çalışmak görevken hayat köleliktir.

Kendini çalıştırmayı bilen insanlar her zaman boş zamanları bulurken, hiçbir şey yapmayanlar sonsuza kadar acele eder.

Ücretlerin en iyisi, sağlığı zayıflatan aşırı uzun çalışma saatlerini telafi etmeyecektir.

Zihni omurgasında sabit tutmak ve onu her türlü huysuzluk riskinden kurtarmak için işten daha iyi bir ağırlık yoktur.

Çoğu insan sevmedikleri işlere köledir çünkü paraya ihtiyaçları vardır.

Çalışmak bizi şu üç beladan kurtarır: Can sıkıntısı, kötü alışkanlıklar ve yoksulluk.

İnsan, herhangi bir iş yapmaya niyet edince, önce, o mevzu ile alakalı şeyleri iyi öğrenmeye çalışmalı, yapabileceğine tam inandıktan sonra da teşebbüste kusur etmemelidir.

Kovanından çıkmayan arı bal yapamaz.

Verilen bir iş, zamanında bitirilmezse beş para etmez.

Tembellik sonsuz derecede daha yorucu, çalışmaktan çok daha fazla gerginliğe neden oluyor; temel direnç gücünü zayıflattığı için.

Tüm dikkatinizi ve enerjinizi işinize koyduğunuzda başarının ne olabileceğini görmek şaşırtıcıdır.

İşsiz dinlenmek, iştahsız yemek yemek gibidir.

Şimdiye kadar bir patronla çalıştığım her iş daima rahatsız ediciydi, bilirsiniz: '- "Hicks! Niye çalışmıyorsun?",' '- "Yapacak bir iş yok ki.", '- "Öyleyse, çalışıyormuş gibi yap!",' '- "Sen niye ben çalışıyormuşum gibi düşünmüyorsun?.. Öyle ya, benden çok kazanıyorsun, sen hayal kur.'

İşçilerin yüzde 80'inin sendikalara üye olduğu Finlandiya'da, tüm çalışanlar en az 30 günlük ücretli izinden yararlanıyor ve zengin ile fakir arasındaki uçurum ABD'dekinden çok daha adil.

Çalışmak itibarın bedelidir. Bedeli az olanın değeri de düşüktür.