#toplum

Günümüzde kıskanılmayan tek şey sefalettir.

İnsanın sırf çoğunluk, çoğunlukta olduğu için, kitlelerle ya da çoğunlukla aynı şekilde düşünmek istemesi aşağılık ve düşük bir kafası olduğunun kanıtıdır. Halkın çoğunluğu ona inansın inanmasın, hakikat değişmez.

Faşizmle savaşmak sadece sokaklarda olmaz; insan kendi içindeki faşizmle de mücadele etmelidir.

İnsanların tek umudu devrimci bir oluşta yatmaktadır. Tek yol budur.

İnsanların arasına gittim, ama henüz varamadım yanlarına.

Çoğunluk hiç kimsedir, azınlık herkestir.

İnsanlar ilk başta zorunluluklarını duyumsar, sonra faydalı olanı arar, ardından ise konforla meşgul olurlar. Buna kendilerini zevk ve eğlence ile oyalamaları eşlik eder. O zamandan sonra sefahatin içinde rezillikleri boy verir, ve nihayetinde çıldırarak kendi varlıklarını tüketirler.

İnsanlar önce zorunluluk hissederler, sonra fayda ararlar, sonra rahatlık ararlar, daha sonra zevkle eğlenirler, sonra lüks içinde dağılırlar ve sonunda delirirler ve özlerini boşa harcarlar.

Sağduyu, tüm bir sınıf, tüm ulus veya tüm insan ırkı tarafından paylaşılan, üzerinde düşünmeden yapılan yargılamadır.

Birbirini tanımayan bütün halklar arasında ortaya çıkan tek tip fikirlerin ortak bir gerçeklik zemini olması gerekir.

Halkların doğası önce kaba, sonra şiddetli, sonra iyi huylu, sonra narin, sonunda çözülmüş.

Hükümetler, yönetilen insanların doğasına uygun olmalıdır.

Eğer koşullar insanı biçimlendiriyorsa,bu koşulları insanca biçimlendirmek gerekir.

Sarayda başka türlü düşünülür, kulübede başka türlü.

Tarih, insanların eseridir.

Medeniyet, insanoğlunun kalbindedir. Orada değilse hiçbir yerde değildir.

Aradaki medenileşme faslını atlayıp barbarlıktan çürümeye giden tek ülke Amerikadır.

Hiçbir lider, ne kadar büyük bir kişilik olursa olsun, bir halk için kendi entelektüel gelişimi kadar önemli değildir.

Gazeteci, toplumu ateşli vicdan yağmurundan koruyan bir şemsiye tutar.

Aileler, ulusumuzun umut bulduğu, kanatların rüya gördüğü yerdir.

Biz, Amerika Birleşik Devletleri, göçmen ülkesiyiz ve bunu bir gerçek olarak kabul etmeliyiz.

Hayatlarını kutsadığı insanlar için biricik olan ve ona uyum sağlayan toplumlar için çok gerekli bir işlev yürüten bütün dinler, ister istemez öteki dinlerle ve belki kendileriyle bile çelişir.

Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır.

Kimse özgür değildir, aksine sadece çocuklar ve aptallar inanır.