#sözcükler

Lisan, dudaklarımızın üzerindeki şarap gibidir.

Konuşmak da tehlikelidir. İçte biriken sözcükleri boşaltmak. Hele konuşmayı bir kere unutmuşsan.

Tüm sözcükler tükendiğinde, insan insanı anlamaya başlar.

Büyücülük için iksirlere, cinlere ya da büyülü asalara ihtiyaç yoktur. Tatlı dilli bir ağızdan dökülen sözcükler tılsımın ta kendisidir.

Sözcükler saatler gibidir; en kötüsü hiç yoktan iyidir, en iyisi pek doğru değildir.

Eğer bir gün susarsam, bu artık söylenecek hiçbir şey kalmadığı içindir; her şey söylenmemiş, hiçbir şey söylenmemiş olsa bile.

Bana göre bir ressamın sözcükleri kullanmasının gerçek nedeni, bilinçli olarak yarattığı biçimsel öğelerin içerik üzerindeki etkisini hafifletmek ve bu etkiye yeni bir açıdan yaklaşılmasını sağlamak olmalıdır.

"Gerçeklik" sözcüğü de bir sözcüktür, doğru kullanmayı öğrenmemiz gereken bir sözcüktür.

Sözcüklerin gücünü anlamadan insanların gücünü anlayamazsınız.

Sözcükler incitebilirdi, o nedenle olabildiğince az konuşmaları gerekiyordu.

Son yaklaştıkça, anımsanan birtakım imgeler kalmaz artık yalnızca sözcükler kalır.

En parlak başarılar sözcüklerle perçinlenmezse ışıltılarını kaybederler.

Sessiz sözcükler söyleyerek dua eden biri değil de, düşünen biri gibi.

Karanlık kelimeler vardır, arılar gibi vızıldayan kelimeler.

Zevk için okunurdu şiir. Tatlı, kaygan sözcükler, iyi yağlanmış değirmen taşları gibi birbirini sürüklerdi.

Kadınlar için en iyi afrodizyak, sözcükledir. G noktası kulağın içindedir. Onu daha aşağıda arayan, vaktini boşa harcar.

Kuşkusuz sözcüklerin gücü vardır. Ancak bu güç doğru olmak zorundadır. En azından adil olmak zorundadır. Sözcükler kendi başlarına var olamazlar.

Herkes bir şeyler hisseder,ama bunu düzgün bi şekilde sözcüklere dökebilen pek fazla insan yoktur.

On altı yaşımdayken birdenbire sözcüklerin salt tadını, başka deyişle, sözcüklerin sesleriyle çağrışımlarını keşfettim … Para kazanmak gereksinimini bir yana bırakırsak, düzyazı için gerekli olan en az dört ana yazma nedeni (salt bencillik, estetik merak, tarihsel dürtü, siyasal amaç) olduğunu sanıyorum. Bunlar her yazarda değişik ölçülerde bulunur ve bu oranlar yazarın içinde yaşadığı çevreye göre zaman zaman değişir.

Her şey sözcüklere vermek istediğin anlama göre değişir.

Ben sözcükleri sevmem. İnsan birini sevdi mi, yapabileceği en iyi şey onu göstermektir.

Dilin büyüsü, bütün efsunların en tehlikelisi olmasıdır.

Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük.