#sevgi

Her şeyden önce, sevmek, sevilmekten daha iyi ve güzel diye düşündüm. Hayatı öyle değerli kılıyordu ki, bu nedenle insan ölmek istemiyordu.

Parlak bir kılıcı keskinliğinden ötürü sevmem, oku süratinden dolayı veya savaşçıyı zaferinden dolayı da sevmem. Tüm bunlar neyi savunuyorsa işte onu severim.

Karşınızdakine seni seviyorum dediğinizde karşılık olarak ‘ne?’ cevabını almak ne kötü bir şeydir!

Hayranlarım olmadan yaşayamam.

Beni, Justin Bieber olarak değil, Kidrauhl olarak da sevin istiyorum.

Sana iki kelimelik, sonunu bilmediğim bir şey anlatayım mı? Seni seviyorum...

Sevmeyen bir adam ne başkasının aşkının büyüklüğünü, ne kıskançlığının gücünü, ne de içinde gizlenen tehlikeyi anlayabilir.

Kurbanı sevdikten sonra cinayetin ne anlamı vardı ki?

Sevmeyi, sadece severek öğrenebiliriz.

Birisi beni olduğum gibi severse, sonunda kendime bakmaya cesaret edebiIirim, beIki.

Anaların en büyük tasaları, evlatlarının sağlık maddesidir.

Gerçekten sevmiş olan şikayet hakkını kaybetmiş olur.

Hayata, yalnızca aşkın yarattığı canlı hevesle katlananlar, onun kıyıcı, yıkıcı tanesiyle vuruldukları gün artık dünyayı görecek gözleri kalmaz.

Çıkar veya korku yüzünden sayar gibi gördüğümüz kimseleri yürekten hiç sevmeyiz. Çünkü bu sevgi, bu saygı içten değil yalancıktan dır.

Kadınlar kendilerini fazla seven erkeklere ahmak gözüyle bakarlar.

Şekerim, gönül kimi severse güzel odur. Aşk ile büyülenen gönüller, kendi ruhlarının tanıdıklarından başkasıyla ateşlerini yatıştıramazlar.

Kuzguna yavrusu anka kuşu gibi güzel görünürmüş. Allah herkesinkini kendine bağışlasın.

Gönül kimi severse güzel odur.

Kâlbden kalbe yol vardır. İş, o yolu ele geçirmektir. O yolu ele geçiren beraberdir. Gece de beraberdir, gündüz de beraberdir. Neş’eli zamanda da, sıkıntılı zamanda da, dünyada da, kabirde de, ahiretde de beraberdir. Sevince beraberlik böyle olur.

Dünyada kim kimi severse, ahiretde sevdiğinin yanında haşr olunacaktır. İnsan dînini kimden öğrenirse, onu çok sever.

Mahlûkâtın yaratılmasına sebep olan muhabbet sıfatıdır.

Evliyayı seven kazanır, işin aslı muhabbettir.

Kalbi hasta olmayan insanda bir alâmet vardır, o alâmet hubb-u fillah, buğd-u fillahdır.

Evliyanın ruhlarından, hayatta iken feyz alındığı gibi, vefatlarından sonra da feyz alınır... Hatta daha çok feyz verirler. Yeter ki sevgi-muhabbet olsun, Ehl-i Sünnet itikâdı olsun, haram işlememek olsun, bir de namazları kılmak oldu mu, feyz kesilmez, artar.