#sanat

Sanat, gerçekleri tanımamıza yardımcı olan bir yalandır.

Benden yaptığım bir resmi anlatmamı istemeyin. Ben sadece tasvir ediyorum. Anlatacak olsam oturur yazardım.

Bir tek doğru olsaydı, aynı konuda yüz tablo yapılmazdı.

Sanat, kişiliğimizden günlük hayatın tozunu alıp götürüverir.

Önce kuralları tam bir profesyonel gibi öğrenin. Sonra onları bir sanatçı gibi kırın.

Herşeyi söylemem ama, her şeyin resmini yaparım.

Böyle anlamsız bir dünyada ben niye anlamlı resimler çizeyim?

Ben başkalarını değil, kendimi kopya etmekten korkarım.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Cisimleri gördüğüm gibi değil, düşündüğüm gibi boyarım.

Büyük bir yalnızlık olmadan, ciddi bir eser verilemez.

Komedi ciddi olmanın eğlenceli bir şeklinden ibarettir.

Botticelli bugün yaşıyor olsaydı Vogue için çalışırdı.

Sanatın aslında bir şekilde yaşamımız içinde bazı anlara zoom yaptığını düşünüyorum. Zoom’ladığını ve kimi zaman da pause yaptığını. Bir şekilde o akıp giden şeyi bir an için durduruyor. Çünkü aslında sanatçının gerçekten hikâye olarak, kavram olarak çok temel bazı şeyleri var. Bin tane hikâyemiz yok.

Her zaman yazabileceğimi hiçbir zaman yazmam.

Yazmak, geleceği görmektir.

Müzik, şiir, edebiyat, resim, dans ve tiyatro en zengin zevklerimiz arasında ... Güzel sanatlar hayatın güzelliğine ölçülemez bir katkı sağlıyor ve bu yüzden onlara değer veriyoruz.

Çünkü bir insan ancak kendi nesnel tutkularını bilir. Ve tesadüfen bir resimden tanıdık bir yüz çıktığı zaman bu ona büyük bir haz verir.

Çünkü biraz hayal gücüyle, karmaşık bir yapıya ait herhangi bir görüntü doğadaki görüntülerle karşılaştırılabilir.

Bütün şeylerde, renklerde bile belirsizliğin tüm izlerinden sakınılmalıdır.

İnsanı olduğu gibi değil, olabileceği gibi vermek isterim.

Sanat görüneni tekrarlamaz, görünür kılar.

Yalnız müzik var, ilişkilerimin iyi olduğu.

Resim için ışık neyse, edebiyat için de düşünceler odur.