#sahne

Yaşlılık, dünya sahnesinden uzaklaştığımız basamaklardır.

Hayatın sahnesi geniş, oyuncular dağınık... Kâh seyirci, kâh oyuncu oluyoruz. Çok defa birbirimizin komedyalarımızı, facialarımızı seyrediyoruz.

Allah canımı sahnede alsın.

Sahne tozu yutmadan oyun yazarı olamazsınız.

Ben sözümü sahnede söyledim.

Sahneye ilk kez çıktığımda beni öldürmesinden korktum. O tempolu çığlıkların ne anlama geldiğini gerçekten anlayamadım. Bedenimin hareket etmekte olduğunu fark etmedim. Doğal bir şeydi bana olan. Bu yüzden sahne arkasına geçtiğimde yöneticiye “Ne yaptım? Ne yaptım” diye sordum ve o bana dedi ki: “Her ne yaptıysan geri dön ve aynı şeyi yap.”

Her aktör bir rock yıldızı olmak ister.

Bazı gösterilerde görüyoruz, süslü püslü açılışlar, lazer oyunları animasyonlar... Ben de isterdim sahneye böyle çıkmayı ama olmaz ki! Öyle yerlere gidiyoruz ki, imkanları öyle kısıtlı ki.

Müzik yürek işidir. Sahnedeyken aradığım şey sevenlerimle yaratılan o sinerjidir. Playback yaparak ruhumu ve yüreğimi seyircime yansıtamam.

Oyuncunun er meydanı tiyatro sahnesidir. Tiyatro sahnesinde arada hiçbir aracı olmadan seyirciyle baş başa kaldığı yerde aktör, aktör müdür değil midir anlaşılır.

Anılarımı yazmak için erken diyorum. Henüz dokuz yaşındayım. İleride belki. Büyüdüğümde düşünebilirim. Zaten meramını sahnede anlatan biriyim. Kendimden bahsetmek de çok sıkıcı geliyor bana. Oturup yaz derseniz ben "okuryazar" değilim. Sadece okurum.

Sahnede aktris-aktör görmeye tahammül edemiyorum. Sahnede asıl olan insan çünkü. İnsan lazım bize. Bedeniyle, nefesiyle her şeyiyle oynayan.