#objektiflik

Kendi fikirleriniz olabilir. Ama kendi “gerçekleriniz“ olamaz. Gerçekleri sadece ve sadece “ bilim “ belirler.

Olaylara oldukları gibi bakarım, yer ya da kişi gözetmeksizin.

Kimin haklı olduğu değil, doğru olan, önemli olan budur.

Her davada, orada hazır bulunmayan birinin haklılığını kanıtlamak için yaptığı açıklamaları bütün önyargılardan sıyrılarak dinlemek gerek!

Evren olmasını istediğimiz gibi değil, olduğu gibidir.

Sadece kırgın olduğunuz için haklı olduğunuz anlamına gelmez.

İki fakülte mezunu bir hoca öldürülüyor, ailesine en ufak bir başsağlığı yok. Bunlar hassas konular. Temennimiz odur ki, bunlar objektif şekilde değerlendirilsin.

Bir hisse, sahibinin kim olduğunu bilmez.

Kendimi bir sosyalist ve bir tarihçi addetmekle birlikte, sosyalist tarihçi değilim ben; yani, sosyalist tarihe inanmıyorum. Tarihin siyasi mücadelede bir silah olarak kullanılmasının ters sonuçlar verdiği kanısındayım. İnsan zamanla kendi propagandasına inanmaya başlıyor, geçmişi aşırı ölçüde dramatikleştiriyor, sonuçta herhangi bir dönemde geçmiş olayların gerçek karmaşıklığını unutuyor. İnsan kendi taraf olduğu geçmişi idealize etmeye başlıyor ve bu da insanları Biz ve Onlar şeklinde bölüyor.

Bir lider objektifdîr, misilleme yapmaz. Bir lider sözünde durandır. Güzel bir dünya yaratandır. Çocukların geleceği ile oynamayan¬dır. Bir lider, başkalarına hükmetmeden evvel kendine hükmedebilendir.Bir lider pek çok şeydir, ama en Önemlisi, kalbi ile mantığının terazisini hiçbir zaman kaybetmeyendir.

Kendi fikirlerime o kadar aşık değilim ki, başkalarının onlar hakkında ne düşünebileceğini önemsemiyorum.

İdeolojik bakış açısı hakikati görmeye engeldir.

Bilim insanı sizin istediğinizi, beklediğinizi ve hoşunuza gidecek şeyleri söyleyen insan değildir.

Bilim, gerçeği aramaktır, yani dünyayı anlama çabasıdır: bu, yanlılığın, dogmanın, vahiyin reddedilmesini, fakat ahlakın reddedilmesini içermez.

Atticus, bana sıfatları kaldırırsan geriye gerçekler kalır demişti.

İyi bir bilim adamı, eleştiriye neredeyse arkadaşlıktan daha fazla değer verir.

Gerçek, onu yutabilme yeteneğimize göre değişmez.

Bana göre ciddi bir tarihçi için en büyük tehlike, sizin deyiminizle herhangi bir hükümdarı kendisine en yakın hissetmesi meselesidir. Böyle bir tercihim olamaz, yalnız olgulara bakarak, tarihi gelişme çizgisi içinde onları değerlendirirken yapılanlar ve bunlarda kendisinin ne ölçüde etkili olduğu noktası öne çıkar. O kadar.

Olası önyargılar ve taraf tutmaları en aza indirmek için nesnel yöntemler kullanılmak zorundadır.

Objektif olma, adalet duygusu önemli benim için. Kadrolaşma eskiden de vardı. Ama son sekiz yıldır yaşadığımız kadrolaşmayı hiç yaşamadık. Özellikle referandum sürecinde kamplaşmanın derinleştirilmesi, bundan adeta rant sağlanmaya çalışılması son derece rahatsız ediciydi. Ardından yeni HSYK'da kadın temsilinin bir yıl önce yüzde 36 iken, bir yıl sonra yüzde 1,63'e düşmesi, adli yargıda yüzde 2'de kalması, totalde yüzde 3'ün altında kalması inanılmaz bir şey. Bu tam bir darbeydi.

Tarihçiler, nadiren mutlak gerçeği ortaya koymaya eğilimlidirler. Çoğunlukla ordularının kahramanlıklarına güzelleme yapmak ve olayların kendi hayali kurallarıyla uyuştuğunu göstermek isterler. Tarihi yazmaktansa onu uydururlar.

Laboratuara girdiğinizde, hayal gücünüzün ceketinizi çıkarmasına izin verin. Ayrılırken, paltonuzu giyerken tekrar giyin.

Fikirlerimizi doğrulamak için asla deneyler yapmamalıyız, sadece onları kontrol etmeliyiz.

Bilimin bireysel dinsel inançları korumak gibi bir görevi yoktur. Bilim gerçeği arar.