#korku

Eğer hayatınızı haraç keserek kazanacaksanız, insanların canını nasıl sıkacağınızı bilmeniz gerekir.

Sadakatten vazgeçersek, elimizde kaçınılmaz bir şekilde korku ve hırs kalıyor.

İnsan talihsizlikten ve mutsuzluktan değil, akılsızlıktan korkmalıdır.

Korku büyük bir yüktür.

Aklımızı yaşadığımız ana verebilirsek, içimizden korkuyu atabiliriz.

Yataktan fırladım. Adam da derhal kaçtı. Baktım ki donum kesilmiş. Artık uyuyamadım.

Diş ağrısı çok fena şey enişte, dedi. Fakat yeri belli olan, ağrılardan korkmamalı. Derinlerden gelen bazı ağrılar var ki...

Tavşan korktuğu için kaçmaz, kaçtığı için korkar.

Herkes sisteme teslim, yeniden yapılanma için eylem yok. Halkın talebi yok. Halkımız duyarsız, ilgisiz. Çarkıfelek'e, Sibel Can'a gösterdiği ilgiyi değişime göstermiyor. Siyasi iktidar bindiği dalı neden kessin? Duyarsız yığınlar kendi varlığının farkına varmadı, çünkü örgütlenemedi. Bana sorarsanız millet sınıfta kaldı. Halkımız korkuyor çünkü ana dayağı, baba dayağı, polis dayağı, asker dayağı ile halkımızı korkutuyoruz. Bu kadar dayaktan sonra duyarsız oluyor. O kadar ki; kendisine zararlı olan yiyecek ve içecekleri söylüyoruz adam anlamıyor. Beyaz ekmek yeme, beyaz ekmek demek nişasta demek, tansiyon, kolesterol demektir diye anlatıyoruz, adam yine gidip beyaz ekmek alıyor. Boyalı içecek içme diyoruz, tabii içecek, ayran iç diyoruz adam anlamıyor. İçki, sigara tüketimi ve kumar oynamada dünyada dördüncüsüyüz. Bu muazzam halktan ne beklenir!

İyi yazarlar genellikle hayatın gerçeklerine dokunurlardı. Bu bakımdan kitaplardan neden bu kadar nefret edildiğini, korkulduğunu anlıyor musunuz? Hayatın gerçek yönlerini veriyorlar.

Kısa bir süredir korkmuyorum, belki de bunun nedeni sonunda doğru şeyi yapmakta olduğumdur.

Biz de kitap yaktık. Kitapları okuruz, sonra, bulunmalarından korkarak, yakarız.

Korkunun kaynağı, bilgisizliktir.

Korku, her zaman cehaletten kaynaklanır.

Daima yapmaktan korktuğun şeyi yap.

Biz kralların önünde başımızı eğmeyiz, boynumuzu zorbalığın boyunduruğuna koşmayız.Bizim başımızı eğen, kendi korkumuzdur; biz kendi hırsımızın ağına takılmış ve kendi akılsızlığımızın kölesi olmuşuz.

Düşünüyorum da, sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.

Korku ve nefret gözyaşlarında ifade bulmuyor.

Büyük Karanlık Adam yoktur!!!

Özgürlüğün tehlikelerinden ve karanlık yönlerinden korkmamalıyız.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Batıl inançlı adam, ateistin bilmediği gibi tanrılara inanmamasını ister, ancak onlara inanmamaktan korkar.

Ölmekten korkmayan ne acı çekebilirler?

Karanlıktan korkan bir çocuğu kolaylıkla affedebiliriz. Hayattaki gerçek trajedi yetişkinlerin aydınlıktan korkmasıdır.