#kariyer başlangıcı

Nasıl oldu bilmem, ben kendimi sahici bir sahnede seyircilerin arasında buldum. Ses Tiyatrosu’ndaki ilk rolüm çok kısaydı. Üç dakika sahnede ya kalıyor ya kalmıyordum. Öyle pek bir şey söylediğimi de hatırlamıyorum. Sahnenin bir ucundan girip öbür ucundan çıkıyordum. Ne yaptığımı da pek hatırlamıyorum, ama seyirci kahkahadan kırılıyor. Bu da benim hoşuma gitmişti. Bildiğiniz gibi o gün bugündür insanları güldürmeyi seviyorum.

İlk günlerde spot ışıklarının altında tir tir titreyen bir tavşan gibiydim.

Sinemayı çok istiyordum. Sinemaydı benim asıl hayat amacım. Ama tanıdık yok, bildik yok, torpil lazım. Nereden bulacağım, fakir çocuğusun... Zeki Müren’in filmini gördüm: ‘Beklenen Şarkı’. Baktım hem şarkı söylüyor hem sinemada oynuyor. Haa demek ben de yapabilirim bu işi... Sesimin de güzel olduğunu söylediler. Öyle girdim sinemaya. Şarkılarımla, bestelerimle.

Sahneye ilk kez çıktığımda beni öldürmesinden korktum. O tempolu çığlıkların ne anlama geldiğini gerçekten anlayamadım. Bedenimin hareket etmekte olduğunu fark etmedim. Doğal bir şeydi bana olan. Bu yüzden sahne arkasına geçtiğimde yöneticiye “Ne yaptım? Ne yaptım” diye sordum ve o bana dedi ki: “Her ne yaptıysan geri dön ve aynı şeyi yap.”

Bebekliğimde hep radyodan şarkı söyler ve odanın her tarafında sürekli dans ederdim.