#kararlılık

Biz hazırız, ancak acaba siz hazır mısınız?

bu gözler, bu kitaplar, bu eller kalana kadar, bir de bu soluk, bendeki bu soluk... haykıracağım dünyanın suratına özgür insanlar adına savaşı

Boğdan, Eflak ve Niğbolu dağlarını aşarak geldik, eğer geri dönersek düşman arasında namımız kalmaz; her ne olursa olsun ya bu taburu sökündürürüz ya da cümlemiz kırılıp kıyamete kadar gideriz.

Düşmandan intikam alınmadıkça bu kılıç kınına girmeyecektir.

İsteyenler, karılarının yanına dönüp entarilerini giyebilirler! Ben düşmana karşı tek başıma da gidebilirim!

Ben pâdişâh olursam, İslâm birliği yolunda ciddiyetle yürüyeceğim; hattâ Mevlâ ruhsat verirse, Hind ve Tûran’a gideceğim ve doğuda da batıda da i’lâ-yı kelimetullâha çalışacağım. Zâlimlere, evlâdım olsa dahî merhamet etmeyeceğim. Zamanımda rahatlık olmayacak, ahâlîye tasallut edilmeyecektir. İşte benim hâlim!.. Biraderim ise, rahatı sever ve yumuşak bir tabîatı vardır. Eğer seferden korkmaz ve çileye tâlib olursanız, bana bey’at ediniz! Aksi halde sultanlık için kardeşim Şehzâde Ahmed’i tercîh ediniz ki, onun zamanında rahat ve safânızla meşgul olursunuz!..

Şah İsmail üzerine seferim vardır!

Cesaret insanı zafere, kararsızlık tehlikeye, korkaklık ise ölüme götürür.

Madem ölümden korkuyoruz, niçin evlerimizde oturup da çocuklarımızla keyfimize bakmadık, askerliğe girdik? Bizim borcumuz, düşmanın azlığını çokluğunu kıyaslamak değil, ona karşı durmaktır.

Yaşadığım sürece; işkence, cezaevi yada ölüm korkusunu fikirleştiren insanlardan olmadım. Ve asla da olmayacağım. Onlara ise, sadece acırım.

Bir kadının bir erkekle işi bittiğinde tamamen bitmiştir.

Dünyada insana yardım eden şey rastlantı değil, azim ve sebattır.

Büyük işleri yapan kuvvet değil, ancak azimdir.

Şimdi ölüm çok kolay uğrayabilir bana! Ama ben yaşayabildiğim sürece ölümü karşılamaya gitmemeliyim.

İster korkutsun beni, ister kessin, ya da aksine sevsin baş tacı yapsın, boyun eğmiyorum işte!

Bir kereliğine de olsa korkusuzca harekete geçelim.

Biz halkımıza dayandıktan sonra kazanımlarımız kalıcıdır. Öyle Güneş'e yaklaşan İkarus gibi düşecek değiliz.

Karıncaların savaşından bana kalan ders, başı koptuğu halde ısırdığı yeri bırakmayan karıncaların haliydi. İşte yol, işte yolcu...

Hayat kısa, zaman sınırlı. Bir kişinin, onu bunu deneyerek, zaman harcaması halinde başarıya ulaşması çok güç. Yola çıkarken belirlenen hedef, şu veya bu nedenle devamlı değiştirilir ise başarı için zaman kalmaz.

Kaptan yola çıkarken ulaşacağı limanı bilerek yola çıkıyorsa, yakıtını ona göre alır. Yola çıkma zamanını dalga durumuna göre ayarlar. Rotasını belirler. Er veya geç gideceği limana ulaşır. Hedefini belirlemeden yola çıkanın bir şeyi başarabildiği görülmemiştir.

Hedefiniz nedir? Onu bilin. Dağılmayın. Lüzumsuz şeylerle uğraşmayın. Sonra o hedefe ulaşmak için gerekeni yapın. Bir sabah evden yola çıktığınızda nereye gideceğinizi bilmiyorsanız, akşama kadar dolaşıp eve dönersiniz. Ama bir yere gitmeye kararlı iseniz, adresi bilmeseniz de sora sora hedefe varırsınız.

Ayran gönüllü olmayın.

Kişi yarı yarıya devrimler yapmaz.

Bu ses benim, dinle dinle dinle... Uygunsuzca gidişlerin, yolunu kesen haydut benim. Bildiklerimden eminim, yaptıklarıma kefilim; gidenlerime vedâyım, gelenlerime mîrim.