#kalabalık

Kalabalık bir toplum, kısıtlayıcı bir toplumdur; aşırı kalabalık bir toplum otoriter, baskıcı ve cani bir toplum haline gelir.

Bakmayın etrafımda çok insan dolandığına; sırılsıklam yalnızım aslında.

Bana kalbimdesin deme! Bilirsin, kalabalık yerleri sevmem.

Benim gözümde bir insan üç bin kişiye değer, sayısız kalabalık ise bir tek kişi bile etmez.

Yalnızlık gel kurtar beni bu kalabalıktan; yüz kalabalığı, laf kalabalığı, her şey olma kalabalığı...

Bir yığın insan ama gene de bir kimsesizlik var!

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Karayolunda seyreden arabaların ışıklarını görebiliyorum. Sonu gelmeyen bir ışık akışı. Bu kadar insan. Ne yaparlar? Ne düşünürler? Hepimiz öleceğiz, hepimiz, ne sirk! Bunu bilmek birbirimizi daha çok sevmemiz için yeterli bir neden olmalı, ama değil. Son derece önemsiz şeyler bizi dehşete sürükleyip dümdüz ediyor, yutuyor.

İkinci Dünya Savaşı sona ereli beri bütün Paris’in trafiğini tamamen kilitleyen başka bir olay yoktur.

Sağduyu iyi yıpranmış yollarda dolaşır; dahi, asla. İşte bu yüzden kalabalık, tamamen sebepsiz değil, büyük insanlara deliler gibi davranmaya bu kadar hazır.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Zihin tıpkı kalabalık gibidir; düşünceler bireylerdir. Ve düşünceler sürekli orada oldukları için sürecin maddi olduğunu düşünüyorsun. Her bir düşünceyi bırak ve en sonunda hiçbir şey kalmaz. Zihin diye bir şey yoktur, sadece düşünce vardır.

Oyun yazma süreciyle ilgili alışkanlıklarım ya da belirgin bir düzenim, kullandığım bir metot, her seferinde çalıştığını düşündüğüm bir yöntemler bütünü falan yok yani. Zaten çok kusursuz bir şuur hali içinde de yazmıyorum. Oyun değil, ne yazarsam yazayım yani. Biraz kalabalık iş, yazı yazmak benim için. Bir odaya zor sığdığı bile oluyor bazen o kalabalığın, bazı şeyleri yazarken.

Pek az insan azınlığın hayranlığını kaba kalabalığın alkışından daha fazla arzular.

Kalabalığın kulağına göre ağız olmak sizi sıradan yapar.

Kararsız kalabalığın oyları için dalkavukluk yapmam.