#hikaye

Dokunduğunuz her şeyden bir hikaye alabilirsiniz.

Herkesin öyle bir hikâyesi yok muydu? Başlayıp da bitiremediği. Çünkü kimsenin dinlemediği... İçine atmak, diye bir şey varken, anlatmaya ne gerek vardı?

Binlerce kelime, onlarca hikâye var boğazımda düğümlenmiş. Susuyorum konuşmam gereken yerlerde; dilimi tutamıyorum ne zaman susmam gerekse. Anlatacak çok şeyim olsa da, emin değilim anlaşılmak istediğimden.

Ne güzel bir hikayesi vardı bitişinin...

Öyküsü olmayan insanlar ölü insanlardır.

İnsanlar, insanları yaratan hikayeler yaratırlar; daha doğrusu, hikayeler yaratan insanları yaratan hikayeler.

İyi hikayeler, kahramanlarını yolculuğa çıkartır. Onlarla beraber sizi de hayali bir seyahate sürükler. Bunun kelimenin gerçek anlamıyla fiziksel bir yolculuk olması gerekmez.

İyi hikayeleri diğerlerinden ayıran en önemli farklılık bu yolculuğun kahramanı nasıl değiştirdiğidir. Önemli olan varacakları hedef değil, üzerinde yürüdükleri yollardır.

Kahraman tek bir mekanda olmasına rağmen bir iç yolculuk da yapabilir.

Mufassal kıssa başlarsın garip efsane söylersin

Mu'ayyen kıssadur sevmek sevilmek mâ-takaddemden

Hemen herkesin yalnız kendisinin anlatabileceği bir hikâyesi vardı. Hemen herkes birkaç kişiye ağlıyor ve âkıbetini hâlâ bilmediği bir sevdiğini bekliyordu.

Girdik bile. Bakıyoruz. 12. sorunun cevabı... Maalesef Londra. Yıl 1825. İngiltere topraklarındayız. Dün gibi hatırlıyorum. Soğuk bir ilkbahar günü, yıl 1825. İlk hayatımdayım. Bundan önceki ilk yaşamımdayım. Londra sokaklarında su satıyorum. Karşılığında ekmek alıyorum. Bir baktım birileri tuhaf giysilerle yürüyorlar. Böyle ayaklarının altına böyle sivri sivri bir şeyler takmışlar. "Hayrola?" dedim, "Ne oluyor?" Dediler ki koşacağız. "Nerede?" dedim. "Şu arka sokağın orada bir geniş alan var." Koştular. Biz akşamları o sahada futbol oynardık. Olay Londra'da oldu.