#çaresizlik

Ben tiyatronun sorunlarını tartışırken kendimi Woody Allen filminde gibi hissediyorum.

Eskici. Eskiden yeterdim kendime. Artardım biIe. Şimdi ne yapsam nafiIe!

Zülfün esîri bâkî-i bîçâre dostum, Bir mübtelâ-yı bend-i kemend-i belâ imiş...

Her şeyini kaybettiğinde sesinin ne kadar az çıktığına şaşırsın.

Cehennem gidilen bir yer değil, cehennem şu an içinde yaşadığımız yer. Cehennem, en değer verdiğiniz insanları, kendilerinden korumakta çaresiz kalmanızdır.

Neredeyse aklımı kaybedeceğim !

Dünya tablosu karşısında çaresiz ve yitik insanın teselli kaynağıdır şiir.

Neye baksam tuzaklarda, sanki neye uzansam uzaklarda.

İnsan her şeye alışır diyorlar ya, öyle değil aslında. Başka çaren olmadığı için katlanıyorsun ama alışamıyorsun.

Karanlık, alabildiğine karanlık kentimin üstünde, ülkemin üstünde. Tutacak bir dalımız kalmadı mı artık?

Cân verir her nefesde bin ölüye
Bizi anmadı bir nefes n'idelim

Öldürür gözlerin ey yâr elimden ne gelir
Mest oluptur iki hûn-hâr elimden ne gelir

Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum, işte bu beni tüketen şey. Hiçbir fikrim yok…

Hiç kimse, çaresizlikten dolayı her yıl kendini öldüren on binlerce insan hakkında konuşmuyor.

Düşün: Kör, sağır ve dilsiz çölde gidiyorlar ve sağır ölüyor. Dilsiz köre, sağırın öldüğünü nasıl anlatır? Seni sevmek; sadece dilsiz kalmak değil, dilsizin böylesi olmak işte!

İntihar etmeyeceksek, içelim bari.

Ne ararsan bulunur, derde devadan gayri.