#birey

Bireysel özgürlüğü garanti altına alma, bir öğretmenin öğrencileriyle meşguliyetinde tamamıyla göz ardı edilmektedir.

Sorumluluğun kişiden kuruma geçmesi toplumsal gerilemeyi kaçınılmaz hale getirmektedir.

Aydınlanma; kişinin kendi aklını kullanmaya cüret etmesidir.

Bir milletin tarihi fertlerinin hususi hallerinden meydana gelir.

Kâinat içinde her zerre bir alem olduğu gibi, insanlıkta da her insan bir kâinattır.

İnsanların büyük çoğunluğu, düşen bir yaprak gibidir, kapılıp gider rüzgarın önüne, havada süzülür, dönüp durur, sağa sola yalpalar vurarak iner yere. Pek az kişi de vardır, yıldızlara benzer, belli bir yörüngede ilerler durur, hiçbir rüzgar varamaz yanlarına, kendi yasalarını ve izleyecekleri yolu kendi içlerinde taşırlar. Bugüne kadar sadece bir kişi böyleydi. O da Buddha’ydı. Bu mükemmel özelliklere sahipti.

Bizzat sorumluluk yüklemek ve düşünmek istemeyenlerin lidere ihtiyaçları vardır.

Sosyal koşulların öngördüğü sınırlar dahilinde bireysel mutluluğun arayışı, en büyük genel mutluluğa ulaşmak için ilk şarttır.

Her insan, başka bir insanın eşit özgürlüğünü ihlal etmemesi koşuluyla, istediğini yapmakta özgürdür.

Herkes mutlu olana kadar kimse mükemmel bir şekilde mutlu olamaz.

Toplum üyelerinin yararı için vardır, üyeleri toplumun yararı için değil.

Herkes ahlaklı olmayınca, hiç kimse tümüyle ahlaklı olamaz.

Özgürlük sadece bir kişinin hakkı değil, herkesin hakkıdır.

Özgürlük yoluyla özgürlük vermek evrensel yasadır. Düzen, ancak ve ancak bireyin özgür doyumu temeli üzerine kurulur ve ayakta kalırsa özgürlüktür.

Özgürlük ancak ve ancak bireyin özgür doyumu temeli üzerine kurulur ve ayakta kalırsa özgürlüktür.

Devlet, bireyi kendisinden daha büyük ve bağımsız bir güç olarak kabul etmediği sürece, gerçek anlamda özgürlükçü ve aydınlanmacı bir devletten söz etmek olanaksızdır.

Komşularından daha haklı olan bir kişi, zaten bir kişilik bir çoğunluktur.

Ben ilk ve en çok olarak bir birey olduğuma inanıyorum, aynı senin olduğun gibi.

İnsanın ilk görevi nedir? Cevap basit: Kendin ol.

Bu hayatta hiçbir şey olamadıysam suç sizin.

Ne yazık ki toplumuma antipati duyuyorum.

Hayatımda hiçbir zaman bir halkı ya da kolektifi bütün olarak sevmedim, ne Almanları, ne Fransızları, ne işçi sınıfını. Sadece arkadaşlarımı seviyorum ve sevginin diğer biçimlerine de kabiliyetim yok.

Devlet hiçbir zaman bireyin zihinsel ve ahlaki iç dünyasıyla yüzleşmez; sadece vücudu ve de duyularıyla karşı karşıya gelir.

Üstlenmeye hakkım olan tek sorumluluk, her zaman doğru olduğunu düşündüğüm şeyi yapmaktır.