#anlamsızlık

Varacak bir yeri olmayanlar için tüm yollar anlamsızdır.

Şimdiye kadar bir patronla çalıştığım her iş daima rahatsız ediciydi, bilirsiniz: '- "Hicks! Niye çalışmıyorsun?",' '- "Yapacak bir iş yok ki.", '- "Öyleyse, çalışıyormuş gibi yap!",' '- "Sen niye ben çalışıyormuşum gibi düşünmüyorsun?.. Öyle ya, benden çok kazanıyorsun, sen hayal kur.'

Her insan, özündeki acı anlamsızlığıyla bizi dipsiz kuyularda merdivensiz bırakan bu hayatı, mümkün mertebe katlanılır kılmaya çalışır. Kendi meşrebince, kendi becerisi kadar. Mükemmel bir hayat yoktur. Mükemmel, mümkünü imkânsız kılar. Mesele, hayatı mümkün kılmak. Mükemmel, insanı bozar.

Sadece yaşayan bir asker olarak, sadece şiddetini, anlamsızlığını ve aptallığını görmüş olan biri olarak savaşı nefret ediyorum.

Dünyada hiçbir anlam keşfedemeyenler böyle yaparlar, çünkü genellikle şu ya da bu nedenle dünyanın anlamsız olması işlerine gelir.

Dünya bir süre sonra yalnızca bir şantiye olacak. Burada, beyazkarıncalar gibi, milyarlarca kör, uğultunun ve leş kokusunun içinde otomatlar gibi didinip duracaktır soluksuz kalana dek.

Ölüme doğru gidiyoruz, tıpkı okun hedefe doğru gitmesi gibi, asla ıskalamayacağımız da kesin, ölüm bizim tek kesinliğimiz, tek gerçeğimiz, öleceğimizi daima biliyoruz, herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde, biçiminin bir önemi yok. Çünkü ebedi yaşam bir anlamsızlıktır, ebediyet hayat değildir, ölüm özlem duyduğumuz istirahattir, hayat ve ölüm birbirine bağlıdır, başka şey talep edenler imkânsızı isterler ve tek elde edecekleri, ödülleri ise duman olup gitmek olacaktır.

Her şeyin anlamsız olduğunu söylediğimiz anda bile anlamlı bir şey söylemiş oluruz.

Bana bir çelenk yap kardeş, Üstüne de bir şey yazma, Ölüler okumayı bilmez ki.